MISJA FUNDACJI

 

„W naszym całkowicie otwartym i elastycznym świecie coraz większego znaczenia nabiera umiejętność odczytywania stanów emocjonalnych drugiego człowieka i zrozumienia zasad współżycia społecznego. Dzisiaj potrzebni są ludzie odpowiedzialni i pełni inicjatywy, którzy dzięki swojej wiedzy i swoim umiejętnościom wnoszą wkład w dobro ogółu; myślący samodzielnie i jednocześnie zdolni do pracy zespołowej; ludzie, którzy doskonale znają swoje możliwości i od najwcześniejszych lat potrafią radzić sobie w życiu; którzy opanowali sztukę współżycia z innymi i wiedzą, czego mogą od nich oczekiwać.”

Gerald Huther, Uli Hauser

„Wszystkie dzieci są zdolne. Jak marnujemy wrodzone talenty”

 

Impulsem do założenia Fundacji była obserwacja zachowań i sposobu rozumowania dzieci, rodziców i nauczycieli w szkole podstawowej, oraz dalszych losów dzieci – zarówno w roli przedsiębiorców, jak i w roli pracowników i menedżerów.

Wiedziałam, że na rynku pracy liczą się samodzielność, kreatywność, umiejętność pracy w grupie, umiejętność podejmowania decyzji, komunikacji oraz samodzielnego zdobywania wiedzy i uczenia się.

Z drugiej strony widziałam, że szkoła uczy posłuszeństwa, wypełniania testów, działania według instrukcji, podporządkowania się autorytetom oraz dążenia do najlepszych ocen, zdobywanych poprzez wkuwanie na pamięć definicji – po to, żeby prawidłowo wypełnić test.

Miałam wrażenie, że system szkolnictwa pogubił się w ciągu ostatnich 50 lat i nie nadąża za współczesnym światem.

Temat reformy systemu edukacji jest ciągle obecny na łamach prasy w prawie wszystkich krajach świata. Uczestników systemu jest wielu i ich interesy są tak zróżnicowane, że taka reforma jest bardzo trudna do przeprowadzenia, nawet jeżeli wiadomo, jak ją przeprowadzić. Dochodzą tu jeszcze wątpliwości:

  • Jak osiągnąć indywidualne podejście do ucznia w masowym systemie edukacji bez rujnowania budżetu państwa?
  • Jak utrzymać wysoki poziom nauczania bez zapędzania dzieci do „wyścigu ocen”?
  • Jak zachęcić nauczycieli do rozwijania talentów swoich uczniów, czyli zachęcić do elastyczności, a jednocześnie znaleźć sposób obiektywnej oceny pracy tychże nauczycieli?
  • Jak rozsądnie wykorzystać cyfryzację naszego życia w pracy szkoły i pomóc nauczycielom w dotrzymaniu kroku uczniom w korzystaniu z nowoczesnych technologii?

 

Te pytania i wątpliwości można mnożyć.

Edukacja naszych dzieci jest zbyt poważną sprawą, aby przekazać ją garstce nauczycieli, którzy na co dzień mają kontakt z dzieckiem, oraz Ministerstwu, które ma problem z zarządzaniem tymi nauczycielami. To rodzice są odpowiedzialni za rozwój własnego dziecka i jego przyszłość.

Zdaję sobie sprawę, że niejeden rodzic odpowie: „Ależ to oni są ekspertami, co ja wiem o nauczaniu, nie mam czasu się zajmować edukacją dziecka, właśnie po to jest w szkole!”. Nie chodzi jednak o nauczanie matematyki czy ortografii. Chodzi natomiast o uczenie komunikowania się, współpracy w grupie, umiejętności rozwiązywania problemów, samodzielności, budowania pewności siebie… Tych zagadnień najlepiej uczyć się „w akcji”. Współczesna szkoła i nauczyciele nie są w stanie tego zapewnić.

Misją Fundacji jest podnosić świadomość rodziców i nauczycieli, że można rozwijać dzieci inaczej, że można inspirować, dostarczać wiedzę i narzędzia oraz wspierać je w procesie edukacji w szkole i poza nią.

© 2018 Fundacja Pasja do Edukacji i Rozwoju . Created by Sternick.